Türkiye’de dijital oyun oynamanın faturası ağır

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Mehmet Emre Erkan

Oyun dünyasının göz bebekleri GTA ve EA Sports FC gibi yapımlar, Türkiye’deki oyuncular için yüksek bütçeli harcamalar arasında yer alıyor. Oyun fiyatlarının farklı ülkelerdeki çalışan gelirlerine oranı ise satın alma gücü açısından önemli farklılıklar ortaya koyuyor.

GTA 6’nın standart sürümü 3 bin 999 lira olarak listeleniyor. Ancak aynı fiyat etiketi, her ülkedeki oyuncu için aynı ekonomik karşılığa gelmiyor. Ülkelerin ortalama saatlik kazançları üzerinden yapılan hesaplama, oyuna ulaşmak için gereken çalışma süresinin ülkeden ülkeye büyük farklılık gösterdiğini ortaya koyuyor. Türkiye’de 18,6 saat olan bu süre Almanya’da 2,3, Fransa’da 2,6, İngiltere’de 3,8 saat olarak hesaplanıyor. Mısır’da ise bir oyuncunun aynı oyun için 124,2 saat çalışması gerekiyor. Ancak oyuncular açısından mesele yalnızca oyunun parasını bulmakla bitmiyor. Oyunu satın alabilmek için hangi harcamalardan vazgeçildiği ve satın alındıktan sonra oyuna ne kadar zaman ayrılabildiği de bu maliyetin bir parçası haline geliyor.

Bir oyun için üç aylık sosyal izolasyon

KYK yurdunda kalan 21 yaşındaki üniversite öğrencisi Eren, aldığı son futbol oyunu için yaklaşık üç ay boyunca para biriktirdiğini belirtiyor. Her ay bursundan ortalama bin lira ayıran Eren, oyun parasını çıkarabilmek için dışarıda yiyecek ve kampüsteki sosyal ortamdan  büyük orandan vazgeçtiğini söyledi: “Kampüsten kahve almak yerine termosa kahve koyup götürdüm. Hafta sonu arkadaşlar dışarı çağırdığında ise masraf olmasın diye çoğu zaman yurtta kaldım.“

Eren için oyunun satın alındıktan sonraki süreci ise bir avantaja dönüşüyor. Dışarıda vakit geçirmek için ayıracak bütçesi kalmadığından, boş zamanının neredeyse tamamını bilgisayar başında geçiriyor. Günde 6-7 saate ulaşan oyun süresi, onun açısından aylarca süren finansal fedakarlığı bir ölçüde başarılı kılıyor.

Para az, zaman ve enerji yok

25 yaşındaki Abdullah ise asgari ücretle çalışan bir genç. Aldığı oyunun parasını maaşından aylar öncesinden planlayarak ayırıyor. Oyunun parasını denkleştirmek kadar, o oyunu oynayacak enerjiyi bulmak da büyük bir lüks.

Yaklaşık 4.500 liralık bir oyunun kendi maaşı açısından beş tam günlük mesai anlamına geldiğini vurgulayan Abdullah, yaşadığı psikolojik baskıyı şöyle özetliyor: “Bir oyuna para verirken ‘5 gün aralıksız bunun için mi çalıştım?’ muhasebesi yapıyorum.”

Abdullah için asıl mücadele oyunu satın aldıktan sonra başlıyor. Günün büyük bölümünü ayakta çalışarak geçiren, eve geldikten sonra yol ve günlük işlerle boğuşan Abdullah’ın hafta içi oyuna ayırabildiği süre günlük 1-2 saati geçmiyor. Bazen bu süreyi yaratmak için uykusundan vazgeçmek zorunda kalıyor: “Akşam 11’de başına oturup biraz daha oynayayım derken saat 2 olabiliyor, ertesi gün işe zombi gibi gidiyorum.”

Abdullah’ın tablosunda oyunun gerçek maliyeti yalnızca ödediği para olmuyor, ertesi günkü uykusu ve enerjisi de oluyor.

Kira, faturalar ve vicdan azabı üçgeni

Öğrenci evinde yaşayan 22 yaşındaki Berk içinse oyun bütçesi; kira, aidat ve faturalardan arta kalan kısıtlı havuzdan sağlanıyor. Yaklaşık 5 bin liralık bir oyun için iki ay boyunca para biriktiren Berk, bu süreçte dijital dizi/film aboneliklerini iptal ettiğini ve marketteki kişisel harcamalarını azalttığını söylüyor: “Masada kira ve fatura varken bir oyuna o parayı vermek vicdan azabı gibi hissettiriyor.“

Berk’in oyuna ayırabildiği zaman ise dersler, ev işleri ve yarı zamanlı çalışmaları arasında parçalanmış durumda. Akşamları ortalama 2-3 saat oyun oynayabilen Berk, bu vakti yaratabilmek için çoğu zaman ders çalışma sürelerinden veya uykusundan feragat ettiğini ekliyor.