Öğrenci Köyü’nde ücretler ev kirasına yaklaştı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Özgecan Siyez 

Yurt ücretlerindeki artış, öğrencilerin barınma seçeneklerini yeniden düşünmesine yol açtı. Bornova ve Buca çevresinde ortalama bir 1+1 dairenin kirası 10–12 bin TL bandında seyrederken, iki arkadaşın paylaştığı bir evin kişi başı maliyeti çoğu durumda yurt ücretini yakalıyor, hatta bazı durumlarda daha ucuz olabiliyor.

Örneğin; Bornova’da 12 bin TL’ye kiralanan bir 2+1 daireyi üç öğrenci paylaştığında kişi başı gider yaklaşık 4 bin TL civarına düşüyor. Bu da üniversitenin sunduğu öğrenci köyü ücretlerinin İzmir konut piyasasıyla neredeyse aynı seviyeye geldiğini gösteriyor.

Ege Üniversitesi Amerikan Kültürü ve Edebiyatı son sınıf öğrencisi İris K., üç yıl önce öğrenci köyünde kaldığını, önceliğin genellikle Tıp Fakültesi öğrencilerine verildiğini ve kabul sürecinin kolay olmadığını söylüyor. Kıraç, o dönemde sabah kahvaltısının yalnızca 05.00–07.00 saatleri arasında verildiğini, ringlerin çalışmadığını ya da geç geldiğini, bozulan eşyaların da uzun süre tamir edilmediğini aktarıyor. Anne ve babasının boşanması sebebiyle annesi farklı soyad taşıdığı için yurt girişinde sorun yaşadıklarını, boşanma belgesini sunduktan sonra annesinin içeri alınabildiğini ifade ediyor. Eve taşınmanın daha avantajlı olduğunu düşünse de Alsancak ve Mevlana gibi bölgelerin uyuşturucu ve güvenlik sorunları nedeniyle öğrenciler için riskli olduğunu dile getiriyor.

Öğrencilerin tepkisi

Birçok öğrenci, yurtların güvenli ortamı ve kampüs içinde bulunmasının avantajlarını kabul etse de barınma masrafının ev kiralarıyla yarışacak düzeye ulaşmasını eleştiriyor. Özellikle ailesinden maddi destek alamayan gençler, artışların “öğrenciyi zorlayan bir yük” haline geldiğini düşünüyor.

İsminin gizli kalmasını isteyen Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi 4. sınıf öğrencisi E. T., odaların küçük olduğunu, standart devlet yurdu kriterlerinden farklı olmadığını belirterek su ve elektriğin sık sık kesildiğini, prizlerin bozuk olduğunu aktarıyor. Ulaşım için ringin hâlâ düzensiz çalıştığını, yemek veya kahvaltı verilmediğini, her blokta sadece bir mutfak bulunduğunu ve hastane yemekhanesindeki yemeklerin yetersiz olduğunu ekliyor. E. T., aylık en az 10 bin TL harcadığını da vurguluyor.

Bir diğer Tıp Fakültesi öğrencisi Z. K., aynı sorunları yaşadığını belirterek odada yiyeceklerin bir dakika bile bırakıldığında karınca bastığını, hijyenin zayıf olduğunu söylüyor. Z. K., pahalı olmasına rağmen bölgede yeterli ilaçlama yapılmadığını, bu nedenle sık sık yılan, böcek ve fare ile karşılaştıklarını ifade ediyor.

Bir diğer Tıp Fakültesi öğrencisi İ. Y., ailesinin ev bakmaya başladığını ancak bu yılı atlatmak için yurtta kalmaya devam ettiğini belirtiyor. İ. Y., internetin odalarda çekmediğini, kendi internetini kullanmak zorunda kaldığını ve bazı odaların su bastığını, çürüdüğünü söylüyor. Tek olumlu yönün mutfaktaki elektronik eşyaların varlığı olduğunu, ancak çay–kahve yapmak için bile ek bütçeye ihtiyaç duyulduğunu dile getiriyor. Ayrıca PTT hariç hiçbir kargo kabul edilmediği için öğrencilerin dışarı çıkmak zorunda kaldığını ifade ediyor.

Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi 4. sınıf öğrencisi D. T. ise bakım seviyesinin yetersiz olduğunu belirterek 1 Eylül’de akademik yıl başlamasına rağmen 31 Ağustos’ta yurda giriş yapan öğrencilerden günlük 630 TL ücret alındığını, dönem sonunda Haziran ayında kalan birkaç gün için dahi 15 günlük ücret talep edildiğini aktarıyor.

Artan yurt ücretleri ile ev kiraları arasındaki farkın kapanması, aslında daha büyük bir sorunu ortaya koyuyor: öğrencinin barınma hakkı. Üniversite yönetimlerinin ekonomik koşulları gerekçe göstermesi anlaşılır olsa da öğrencilerin eğitime erişimini kolaylaştıracak çözümler üretmesi de bir o kadar gerekli.

Bugün öğrenci köyünde kalmak ile Bornova’da bir ev kiralamak arasındaki fark neredeyse sembolik hale gelmiş durumda. Bu tablo, gençlerin yalnızca eğitim değil, yaşam tercihlerinde de ciddi bir baskı altında olduğunu gösteriyor.