Merinos voleybol takımı Betül Çoban’ın adını yaşatacak

Kahramanmaraş merkezli depremlerde en büyük kaybı yaşayan spor camiası voleybol oldu. Adıyaman’daki İsias Otel’de hayatını kaybeden 24 çocuk voleybolcuyla birlikte, toplamda 35 voleybol oyuncusu depremlerde hayatını kaybetti. Gaziantep Merinos Voleybol Takımı, bu kayıplar arasında bulunan, altyapısından yetişmiş ve takımda aralıksız 11 yıl forma giymiş Betül Çoban Çakır’ın adını yaşatmak için, için ilkini 27-28-29 Eylül 2023 tarihinde düzenlediği voleybol turnuvasını geleneksel hale getirerek, her yıl sezon başlamadan sporcusunun adını ölümsüzleştirme kararı aldı.

Merinos’ta 2022 yılının ortalarına kadar forma giyen Betül Çoban, takımdan ayrılarak evlenmiş ve Kahramanmaraş’a taşınmıştı. Betül Çoban Çakır ve eşi Bedrettin Çakır, 6 Şubat depreminde Kahramanmaraş’ta hayatını kaybeden on binlerce candan ikisi olmuştu.

Duygularını, “Ne yapsak azdır, evladımızı kaybettik” sözleriyle aktaran Merinos Voleybol Kulübü Başkanı Ali Atalar, düzenledikleri Betül Çoban Voleybol Turnuvasına ilişkin 9. Köy’e şu açıklamayı yaptı:
“Betül Çoban küçük yaşlardan itibaren Merinos’ta voleybol oynadı. Altyapıdan yetişip A Takıma kadar yükseldi. Hem insan hem oyuncu hem de arkadaş olarak herkesin tereddütsüz mutabık kalacağı çok kıymetli ve değerli birisiydi. Maalesef 6 Şubat depreminde Kahramanmaraş’ta eşiyle birlikte kaybettik. Merinos ailesi olarak bizi yıkan, üzen olay oldu. Gaziantep’te depremin yaralarını sardıktan sonra karar aldık ve sezon öncesi hazırlık maçları yerine Betül’ün adını yaşatacağımız turnuva düzenlemeyi uygun gördük. Türkiye Voleybol 1. Ligi’nde oynayan 3-4 takımın katılımı ile Betül Çoban Turnuvası düzenledik. Bu kulüp var olduğu sürece Betül Çoban Turnuvası düzenlenecek. Bu etkinliği geleneksel hale de getirmek istiyoruz. ‘Turnuvayı nasıl geliştiririz’ arayışı içerisindeyiz. Ne yapsak azdır. Evladımızdı, bizde yetişti. Çok üzgünüz.”

Bölgede yaşanan depremde spor camiasının en çok kaybının voleybolda olduğunu anımsatan Atalar, “Kıbrıs’tan Adıyaman’a gelen bir takımın neredeyse tamamını, Antakya’da evlerinde olan takımın çoğunu kaybettik. Diğer spor dallarından oyuncular da hayatını kaybetti ama en fazla kaybı voleybol camiası verdi” dedi.

9. Köy’e konuşan Betül Çoban’ın annesi Birgül Çoban da, “Betül’ümüzü kaybetmek benim için sözün bittiği yer” diyerek, duygularını şöyle anlattı:
“Bana bir evlat olmasının yanı sıra arkadaştı. Voleybola yatkınlığı vardı. 7. sınıfta hocalarının destekleriyle voleybol hikâyesi başladı. Çok istedi, azmetti. Başardı. Sakatlanmalarına rağmen pes etmedi.”

Küçük bir mahallede yaşadıklarını, Betül’ün babasının önceleri voleybolcu olmasına karşı çıktığını, ancak kararlılığını görünce bu itirazından vazgeçtiğini söyleyen Birgül Çoban, şöyle konuştu:
“Betül çok mücadele etti. Voleybola Merinos altyapısında başladı, A takıma kadar yükseldi. Gaziantep Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu’nu bitirdi. Öğretmen olmayı, atanmayı çok isterdi. ‘Anne coğrafya kader mi?’ derdi. Kitap aşığıydı, okumayı çok severdi. Ortaokuldan kalma kitaplarını bile saklardı. Bana evlattan önce çok iyi bir arkadaştı.”

Betül ile 13 yıl önce voleybol sayesinde tanıştıklarını kaydeden yakın arkadaşı Duygu Kaya ise arkadaşlıklarını, yaşadıklarını şu cümlelerle ifade etti:
“Betül’le Gaziantep Gazi İlköğretim Okulunda voleybol sayesinde tanıştık. Benden iki yaş büyüktü. Aramızda sevgi ve saygı bağları kuvvetliydi. Aile yapımız benzediği için birbirimize herkesten daha çok yakındık. Hem dert ortağım hem takım arkadaşım hem ablam hem de dostum olmuştu. Deprem olduğunda kendimi zorlukla dışarıya attığımda ise aklıma gelen ilk isim 8 ay önce evlenen ve Kahramanmaraş’ta yaşayan Betül ve ablamdı. Nasıl bir his bilmiyorum ama ilk aradığım kişi Betül’dü. İçimde o kadar büyük bir acı vardı ki Betül’e bir şey olduğunu hissetmiştim… Tabii ki Betül’e ve eşine ulaşamadım. O nedenle eşinin ailesinden birilerini aradım ama onlar da panik içinde olduklarını ve Betüllerin evine doğru gittiklerini söylediler. Telefonu kapattık bekledim bekledim bekledim… Asla geri dönmediler içimdeki acıyla tekrar aradım ve Betül’ün evinin yıkıldığını Betül ve eşinin göçük altında olduğunu öğrendim. O an yaşadığım şeyi tarif bile edemem. Her şey öylesine acı öylesine karanlıktı.”

“Betül çok deli dolu, eğlenceli ve güçlü bir insandı. Son ana kadar göçük altından çıkacaklarına inandım” diyen voleybolcu Kaya, sözlerini şöyle sürdürdü:
“İki günün ardından Betüllerin yerinin tespit edildiğini, ancak ses alınamadığını duyduğumda, yaşadığım çaresizliği anlatamam. Çok güveniyordum, ‘Betül oradan çıkar ve bizi kucaklar’ diyordum. Ama onu kaybettik. O an adeta kimsesiz kaldığımı hissettim. Hayata ilişkin bütün amacım, heyecanım Betül’le son bulmuştu. O her şeyimi paylaştığım, 13 yıl her şeyi birlikte yaşadığım insandı… Onsuz olmak benim için kapkaranlık dünya da yalnız kalmakla eş değer…”

Betül’ün her zaman sahadaki en büyük destekçisi olduğunu ve kendisi ile 5 Şubat Pazar akşamı konuştuklarını vurgulayan Kaya, “Betül sadece voleybol için değil, her anlamda çok büyük kayıp. Ben 13 yıldır ‘12’ numaralı formayı giyiyorum. Ama artık Betül’ün forma numarası olan ‘4’ numarayı saygı ve gururla giyiyorum, giymeye de devam edeceğim” dedi.