Van’da tekstil atölyelerindeki kadınların isyanı: “Mecburuz, çünkü başka iş yok”

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Savaş Abi

Van’da son yıllarda birçok tekstil atölyesi ve fabrikasının üretime başlayıp yüzlerce işçiyi istihdam ettikten sonra siparişlerin tamamlanmasının ardından faaliyetlerini durdurduğu iddia ediliyor.

Bu süreçte maaşlarını alamadıklarını öne süren çok sayıda işçi mağdur olurken, çoğunluğunu kadınların oluşturduğuçalışanlar ödenmeyen ücretler, eksik sigorta, uzun çalışma saatleri ve denetimsizlik nedeniyle yaşadıkları sorunları anlattı.

Son yıllarda Van’daki tekstil atölyeleri, ağır çalışma koşulları, mobbing iddiaları ve ödenmeyen maaşlarla sık sık gündemegeliyor. İşçilerin uzun saatler boyunca çalıştırıldığı, “sigorta yapılacak” denilmesine rağmen birçok çalışanın sigortasının hiçyapılmadığı ya da eksik yatırıldığı öne sürülüyor.

Yaşanan mağduriyetlere rağmen birçok işçinin, sonuç alamayacağını düşündüğü için resmi şikâyet mekanizmalarınabaşvurmadığı ifade ediliyor.

“Üç ay geçti maaşımı hala alamadım”

İsminin açıklanmasını istemeyen bir kadın işçi, Nisan ayından 17 Mayıs’a kadar yaklaşık bir buçuk ay çalıştığı tekstilatölyesinden ücretini alamadığını anlatarak, yaşadıklarını şu sözlerle dile getirdi: “Ücretimi istediğimde sürekli ‘Bugün, yarın ödeyeceğiz’ diyerek beni oyaladılar. Aradan yaklaşık üç ay geçmesine rağmenhâlâ alacağımı alamadım. Firma daha sonra faaliyetlerini durdurup kapandı. Mağdur sayısının 45-50 kişiyi bulduğunudüşünüyorum. Çalışanların büyük bölümü ekonomik zorluklar içinde. Kimisi kirada oturuyor, kimisinin birkaç çocuğu var.Herkes geçim derdinde.”

“Molalarımızı bile ayakta geçirmek zorundayız”

Bir başka kadın işçi ise tekstil atölyelerinde kadın emeğinin yoğun şekilde kullanıldığını belirterek, çalışma koşullarınıngiderek ağırlaştığını söyledi.

Kadın işçi şunları anlattı: “Kadın işçi çok fazla. Çoğumuz genç yaşta çalışmaya başlıyoruz, hatta yaşı küçük olanlar da var. Sabah erken saatlerden akşama kadar ayakta çalışıyoruz. Molalarımızı bile çoğu zaman ayaküstü geçirmek zorunda kalıyoruz. İş temposu çok yoğunolduğu için dinlenmeye fırsat bulamıyoruz. Mecburuz, çünkü burada başka iş imkânı yok. Van’da kadın nüfusu fazla olduğuiçin tekstil fabrikaları birçok kadın için tek geçim kapısı haline geldi. Çalışma koşullarının iyileştirilmesini istiyoruz. Hem daha insanca dinlenebileceğimiz ortamlar hem de emeğimizin karşılığını alabileceğimiz ücretler bekliyoruz. İşimizikaybetme korkusu yaşadığımız için çoğu zaman yaşadığımız sorunları dile getiremiyoruz. Tek isteğimiz, insan onurunayakışır şartlarda çalışabilmek.“

“Fabrikalar kapanıyor, geriye mağdur kadınlar kalıyor”

Bir diğer kadın işçi ise Van’da tekstil sektöründe yaşanan belirsizliğin çalışanları derinden etkilediğine dikkati çekti. Başka iş imkânı bulamadığı için tekstil atölyesinde çalıştığını kaydeden kadın işçi durumunu şu sözlerle aktardı:

“Ailemde çalışan başka kimse yok. Evin geçimine katkı sağlamak zorundayım. Van’daki tekstil atölyeleri maalesef sürekliaçılıp kapanıyor. Bir iş insanı geliyor, fabrikayı açıyor, siparişleri alıyor. Siparişler bitince de fabrikayı kapatıp gidiyor.Arkasında mağdur olan işçiler kalıyor. Benim de çalıştığım birkaç tekstil atölyesinden hâlâ alacağım var. Maaşlarımızıalamadan işsiz kalıyoruz. Hakkımızı aramak da kolay olmuyor. Çoğu zaman muhatap bulamıyoruz.”

“Fabrikalar denetlenmeli”

İşletmelerin daha sık denetlenmesi gerektiğini vurgulayan kadın işçi, sözlerini şöyle sürdürdü: “Bu fabrikaların daha sıkdenetlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Açılıp kapanan fabrikaların işçilerin haklarını ödemeden faaliyetlerinisonlandırmasına izin verilmemeli. Devletin bu konuda daha etkin denetim yapmasını istiyoruz. Çünkü mağdur olan hepişçiler oluyor. Buna rağmen yine tekstilde çalışmak zorundayım. Mecburuz, çünkü Van’da bizim çalışabileceğimiz başka biriş alanı neredeyse yok.”