24 yaşında yatağa mahkum, bozuk elektrikli sandalyesi için destek bekliyor

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Melek Çelik

24 yaşında bir genç Reşat Karabacak. Doğuştan engelli ve onun yüzde 90’ı geçen engeli, hem kendisinin hem ailesinin çaresizliğine dönüştü. Baba Mehmet Karabacak, “Artık onu sırtlayacak gücüm kalmadı” diyerek tek isteklerinin elektrik motorlu bir sandalye  olduğunu söyledi.

Şanlıurfa’nın Eyyübiye ilçesinde yaşayan Karabacak ailesi, ekonomik güçlük ve işsizliğin yanı sıra, engelli ve yetişkin çocuklarıyla büyük bir yaşam mücadelesi veriyor. Ailenin 24 yaşındaki oğlu Reşat Karabacak, yüzde 90’ın üzerinde engelli ve tamamen yatağa bağımlı. Daha önce dışarı çıkabildiği akülü sandalyesi bozulduğundan beri günlerini sadece tavana bakarak geçiriyor. Temiz hava alması, gökyüzünü görmesi bile artık mümkün değil. Aile, yeniden bir sandalye alabilmek için yardım eli bekliyor.

24 yaşındaki Reşat Karabacak’ın yaşamı bir sandalye bozulunca durdu. Öncesinde, yaşadığı sağlık sorunlarına rağmen günde birkaç saat olsa da dışarı çıkabiliyor, güneşi görebiliyor, rüzgârı hissedebiliyordu. Ancak şu an yataktan bile kaldırılamıyor. Hareket edemeyen Reşat, sosyal hayattan da kopmuş durumda.

“Sadece temiz hava alsın yeter”

Reşat’ın içine kapandığını ve konuşmak bile istemediğini söyleyen annesi Adile Karabacak, “Oğlumun yüzü güneşe hasret kaldı. Günlerce pencereden bile dışarıya bakamıyor. Bir sandalye bulabilirsek belki yeniden gülümser” dedi.

Baba çalışamıyor, tek gelir anneye verilen engelli aylığı

Yıllarca halde pazarlarda hamallık yaparak evin geçimini sağlayan baba Mehmet Karabacak,”Geçirdiğim kalp krizi ve sağlık sorunlarım çalışmama el vermiyor. Şu anda tek gelir kaynağımız oğlumun engelli maaşı. Oğlum için çok üzülüyorum. Bir şey yapamaz oldum. Evladımı sırtlayacak gücüm yok artık’’ dedi.

“Sadece bir sandalye değil, oğlumun hayata bağlantısı”

Reşat’ın annesi Adile Karabacak da sandalyeyi talep ederken, sandalyenin büyük bir moral ve hayat bağı olacağını anlattı. Anne Karabacak şöyle konuştu:

’’Sadece bir sandalye istiyoruz. Oğlum biraz hava alsın, dışarıyı görsün. Her gün pencereden dışarı bakıp iç geçiriyor. O üzülünce ben de parçalanıyorum. Ben de hastayım ama oğlumun yüzü gülsün diye dayanıyorum. Destek almak istiyoruz ama okuma yazmam yok bu yüzden dışarı dahi çıkmıyorum yanlış yönlendirilirim diye korkuyorum.”

“İnsan içine karışmak istiyor”

Dört duvar arasında sıkışıp kaldığını ifade eden Reşat Karabacak da duygularını şu sözlerle aktardı:

“Benim hayatım yatağın içinde geçiyor. Bir yere çıkamıyorum. Önceden en azından sandalyemle evin önüne çıkarıyorlardı, şimdi o da yok. Akülü sandalye bozulduğundan beri dışarıyı unuttum. Annem zaten hasta, babam çalışamıyor. Bir tek annemin aldığı parayla geçinmeye çalışıyoruz. Ben sadece biraz nefes almak istiyorum, dışarı çıkmak istiyorum. Bu çok mu zor?”