Çocuk işçiler anlatıyor: “Okumak istedik ama hayat çalışmaya zorladı”

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Neslihan Karyemez

“Günde 10 saat çalışıyorum, 800 TL alıyorum“, “Bazen gece 23.00’te işten çıkıyorum, eve giderken korkuyorum“, “Sağlıksız koşullarda çalışıyoruz. Nefes almakta zorlanıyorum, sürekli hastayım.” Bu sözler okula gitmesi gereken yaştaki çocuk işçilerin kurduğu cümleler.

İstanbul Küçükçekmece’nin hemen yanı başında bulunan İkitelli Organize Sanayi Bölgesi nedeniyle özellikle Atatürk ve Mehmet Akif mahallelerinde göçmenlerin yoğun olarak yerleştiği yaşam alanlarından biri haline geldi.

Türkiye’de binlerce göçmen ve yoksul çocuk, eğitim hakkından mahrum bırakılarak ağır iş koşullarında çalışmak zorunda kalıyor. Oysa onlar oyun oynaması, ders çalışması gereken yaşta uzun mesailer, düşük ücretler ve sağlıksız iş ortamlarıyla karşı karşıya bırakılıyor. İşte bazı çocukların kendi anlatımlarıyla yaşadıkları…

“12 yaşında işe başladım, 11 saat ayakta çalışıyoruz”

Abdullah (14 yaşında) iki yıldır tekstil atölyelerinde çalışıyor: “İlk işe başladığımda çok yorulmuştum. Sabah 8’de iş başı, akşam 7’de paydos. Bütün gün ayakta çalışıyoruz. 5-6 saat sonra bacaklarım beni taşımıyor. Çıkış saatini dakikaları sayarak bekliyorum. En çok çalışma saatlerinin uzunluğu zorluyor. Okula gitmek istedim ama sadece 3-4 ay gidebildim. İçimde ukde kaldı. Türkiye’de hayat zor. Sokakta, parkta oynayan çocukları gördüğümde canım çok acıyor.”

Abdullah, atölyelerdeki koşulları ise şöyle anlatıyor: “Tozlu, kimyasallı, havasız ortamlarda çalışıyoruz. Bugün akciğer hastalıklarına yakalanıyoruz, yarın yaşımız biraz ilerlediğinde bel-boyun fıtığı, gözlerde görme kaybı yaşamaya başlayacağız. Aynı atölyelerde çalışan bizden yaşça büyük abilerimizin yaşadıkları bunlar çünkü. Çocuk bünyemiz bunu kaldıramıyor.”

“Liseye gitmek isterdim ama aileme bakmak zorundayım”

Ahmet (16 yaşında) bir lokantada garsonluk yapıyor: “Günde 10 saat çalışıyorum. 800 lira alıyorum. Sadece garsonluk değil, çöp topluyor, paspas yapıyor, ekmek doğruyorum. Sigortam yok, kaçak çalıştırılıyoruz. Ortaokulu bitirdim ama liseye gidemedim. Çünkü aileme destek olmak zorundayım. 9 kişi bir evde yaşıyoruz. İki kardeşim okuyor. Ben de okumak istiyorum ama geçinemiyoruz.”

Ahmet, işten çıkış saatlerini de güvensizlikle anlatıyor: “Gece 22.30-23.00’de işten çıkıyoruz. Erkek olmama rağmen sokakta korkuyorum. Güvenlik yok. Çocukların geleceği sokaklarda tükeniyor.”

12 yaşında ayakkabıcıda, her gün 12 saat çalışıyor

Muhammed (12 yaşında), ayakkabı imalathanesinde çalışıyor: “Sabah 8’den akşam 8’e kadar çalışıyorum. Haftada bin lira alıyorum. 2 yıldır çalışıyorum. Sürekli hastalanıyorum.”

“8 yaşında işe başladım, şimdi ciğerlerim hasta”

İsa (17 yaşında), çocuk yaşta işçiliğin sağlığa etkilerini şöyle anlatıyor: “8 yaşında başladım işe. Önce hamallık yaptırdılar, sadece harçlık veriyorlardı. Köle gibiydik. Şimdi asgari ücret alıyorum ama sabah 7’de evden çıkıp akşam 8.30’da dönüyorum. İşe gidiş geliş toplam 1,5 saat yürüyorum. Her hafta sağlık ocağına gidiyoruz. Sürekli akciğerlerimizden hastalanıyoruz, nefes almakta zorlanıyoruz. Abilerim de aynı durumda. Sanayi sitesinde iş yerlerinin camı yok, tuvaletler çok kötü. Yaşadığımız ortam sağlıksız.”

Türkiye’de yüz binlerce çocuk, yoksulluk ve göçmenlik nedeniyle eğitim hakkından mahrum. Uzun çalışma saatleri, sigortasız işçilik, düşük ücret, sağlıksız koşullar ve ırkçılığa maruz kalmak, onların hem çocukluklarını hem de geleceklerini ellerinden alıyor.